Το Καραϊσκάκη εκείνο το βράδυ είχε εκείνη τη γνώριμη αίσθηση των ελληνικών τελικών της δεκαετίας του ’90: φανατισμό στις εξέδρες και ηλεκτρισμό στο χορτάρι.
Ο Παναθηναϊκός έφτανε εκεί ως φαβορί, με περισσότερη εμπειρία σε τέτοια παιχνίδια και με ένα ρόστερ που ήξερε να επιβάλλει τον ρυθμό του. Ο Πανιώνιος, αντίθετα, έμοιαζε να κουβαλά περισσότερο την ανάγκη να αντέξει παρά την υποχρέωση να κυριαρχήσει. Και ακριβώς αυτή η διαφορά έδωσε στον αγώνα τη μορφή του.
Ο Πανιώνιος προσπάθησε να τον κρατήσει κλειστό, να μη δώσει στον αντίπαλο μεγάλες αποστάσεις και καθαρές επιθέσεις. Ο Παναθηναϊκός είχε την μπάλα περισσότερο στα πόδια του και τα αστέρια που υπόσχονταν ότι κάποια στιγμή θα βρει το ρήγμα, όμως το παιχνίδι δεν του πρόσφερε ποτέ μια τέτοια άνεση.
Κάθε φάση ζητούσε υπομονή, κάθε μέτρο του γηπέδου κερδιζόταν με κόπο.
Οι σχηματισμοί και η κατεύθυνση του αγώνα
Ο Πανιώνιος απλώθηκε σε μια λογική 4-3-3 και ο Παναθηναϊκός σε μια διάταξη που διαβάζεται ως 5-3-2. Οι σχηματισμοί, βέβαια, λένε μόνο ένα μέρος της αλήθειας.
Το ουσιαστικό ήταν ότι ο Πανιώνιος είχε σαφή πρόθεση να προστατεύσει τον κεντρικό του άξονα, να ζητήσει δουλειά από τους μέσους του και να μεταφέρει το βάρος του ματς στις μονομαχίες. Ο Παναθηναϊκός προσπάθησε να απλώσει το παιχνίδι, αλλά δεν κατάφερε να το κάνει συχνά αυτό.
Σε τέτοιους τελικούς η τακτική δεν φαίνεται πάντα ως σχέδιο στον πίνακα. Φαίνεται στο πώς συμπεριφέρεται η ομάδα όταν χάνει την μπάλα, στο πόσο γρήγορα ξαναμαζεύεται, στο αν ο επιθετικός της μένει μόνος ή νιώθει ότι πίσω του υπάρχει ένας ολόκληρος τοίχος. Ο Πανιώνιος το πέτυχε αυτό για μεγάλα διαστήματα. Ο Ναλιτζής, ο Μένταν, ο Σαπουντζής, ο Φύσσας, ο Βόκολος και οι υπόλοιποι είχαν μια αξιοθαύμαστη συνοχή.
Η αποβολή που άλλαξε την ροή
Ο αγώνας έγειρε απότομα στην αρχή του δευτέρου ημιχρόνου. Η αποβολή του Γιώργου Σ. Γεωργιάδη στο 46ο λεπτό έσπασε την ισορροπία και έκανε τον τελικό πιο νευρικό, πιο κοφτό, πιο επιρρεπή στο λάθος.
Μέσα σε αυτή τη μεταβατική φάση ο Πανιώνιος βρήκε τη στιγμή του. Στο 53ο λεπτό ο Δημήτρης Ναλιτζής σημείωσε το 1-0 και το ματς απέκτησε νέα μορφή.
Για τον Πανιώνιο ήταν η στιγμή που έπρεπε να κρατήσει κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα προβάδισμα. Για τον Παναθηναϊκό ήταν η στιγμή που ένιωσε πως το παιχνίδι δεν θα κερδηθεί με τη φανέλα του, αλλά μόνο αν σπάσει μια άμυνα που πίστευε όλο και περισσότερο στον εαυτό της. Από εκεί και μετά, κάθε λεπτό ήταν πραγματική μάχη.
Οι νέες αποβολές
Η δεύτερη κίτρινη του Καμίτση στο 58ο λεπτό φαινομενικά ξανάφερνε την ισορροπία. Το ματς έγινε πιο ωμό. Οι χώροι δεν άνοιξαν όσο θα περίμενε κανείς. «Άνοιξαν» κυρίως τα…νεύρα. Ο τελικός άρχισε να παίζεται όχι μόνο με την μπάλα, αλλά και με το ποιος θα αντέξει καλύτερα τη φθορά της στιγμής.
Όταν ήρθε και η αποβολή του Ιωαννίδη στο 72ο λεπτό, ο Πανιώνιος έμεινε με εννέα παίκτες και το παιχνίδι πήρε σχεδόν την τελική του μορφή: μια μόνιμη άμυνα απέναντι σε μια παρατεταμένη πίεση.
Εκεί μετρήθηκε η φύση εκείνης της ομάδας. Δεν είχε πια την πολυτέλεια να σκεφτεί πώς θα βγει μπροστά. Έπρεπε μόνο να κλείσει τις αποστάσεις, να κόψει τις δεύτερες μπάλες, να μη χαθεί στην ένταση. Ο Παναθηναϊκός είχε την αριθμητική υπεροχή, αλλά όχι τη διαύγεια που απαιτούσε το παιχνίδι.
Η νύχτα του Πανιωνίου
Ο Πανιώνιος τελικά κέρδισε επειδή δεν άφησε τον αγώνα να ξεφύγει από το είδος του παιχνιδιού που τον βόλευε.
Ήταν μια νίκη που μεγάλωσε όσο περνούσαν τα χρόνια, επειδή έμοιαζε να συμπυκνώνει κάτι παλιότερο για τον Πανιώνιο: την ικανότητα να γυρίζει από χαμηλότερα, να επιβιώνει σε δυσκολίες, να κρατά μια ιδιαίτερη ποδοσφαιρική αξιοπρέπεια ακόμη κι όταν δεν έχει τα μεγαλύτερα μέσα. Στο τέλος, το 1-0 ακουγόταν σαν μια ολόκληρη εποχή που χώρεσε σε μία βραδιά.
Ο τελικός του 1998 ζει ως εικόνα ενός ελληνικού ποδοσφαίρου πιο σκληρού, λιγότερο τεχνικού, όπου το κύπελλο μπορούσε ακόμη να γίνει υπόθεση χαρακτήρα. Κι όταν έσβησαν τα φώτα εκείνου του βραδιού, αυτό που έμεινε ήταν η αίσθηση ότι μια ομάδα είχε βρει τον τρόπο να μικρύνει το γήπεδο, να μικρύνει τον χρόνο και να μεγαλώσει τη δική της στιγμή.
