Το καλοκαίρι του 2003, όταν ο Ντέιβιντ Μπέκαμ φόρεσε το 23 στο Μπερναμπέου, η Ρεάλ Μαδρίτης έμοιαζε να έχει ξεπεράσει τα όρια μιας ποδοσφαιρικής ομάδας.
Στις εξέδρες υπήρχαν κάμερες που κοιτούσαν περισσότερο το πρόσωπο παρά το δεξί πόδι του. Στα αποδυτήρια τον περίμεναν ο Ζιντάν, ο Φίγκο, ο Ρονάλντο, ο Ραούλ, ο Ρομπέρτο Κάρλος και ο Κασίγιας. Σε εκείνη τη στιγμή, το σχέδιο του Φλορεντίνο Πέρεθ είχε φτάσει στο κορυφαίο σημείο του.
Η σπίθα
Η πρώτη σπίθα είχε ανάψει τρία χρόνια νωρίτερα με τον Λουίς Φίγκο. Η μετακίνησή του από την Μπαρτσελόνα στη Ρεάλ, με ποσό περίπου €60 εκατ., έμοιαζε με πράξη εξουσίας. Ο Πέρεθ πήρε την προεδρία και πήρε μαζί του τον παίκτη που στο Camp Nou θεωρούσαν δικό τους.
Η Ρεάλ κέρδισε αμέσως ένα πρωτάθλημα και ο Φίγκο έγινε η πρώτη απόδειξη ότι το νέο σχέδιο δεν θα περίμενε να μεγαλώσουν οι παίκτες μέσα στο κλαμπ. Θα πήγαινε να τους αγοράσει στο απόγειό τους – ακόμα και αν παίζουν στον αιώνιο αντίπαλο τους.
Ο Ζιντάν και το Τσάμπιονς Λιγκ
Το 2001 ήρθε ο Ζιντάν και η αγορά άλλαξε ξανά μέτρο. Το ποσό που αναφέρεται γύρω στα €77,5 εκατ. τον έκανε την πιο ακριβή μεταγραφή της εποχής. Ο Γάλλος έφερε μια αίσθηση τελετουργίας στο παιχνίδι. Έπαιρνε τη μπάλα με το σώμα μισογυρισμένο, έκοβε τον ρυθμό των άλλων και έδινε στη Ρεάλ εκείνο το μικρό δευτερόλεπτο υπεροχής που κάνει τον αντίπαλο να απλώνει πόδι αργά.
Ο Ντελ Μπόσκε κράτησε το σύνολο όσο μπορούσε πιο ανθρώπινο. Δεν κυνηγούσε να επιβάλει περίπλοκη τακτική υπογραφή. Έστηνε ένα πεδίο όπου ο Φίγκο είχε πλάτος, ο Ζιντάν ελευθερία, ο Ραούλ ένστικτο και ο Ρομπέρτο Κάρλος μέτρα για να τρέξει. Στην κορύφωση του 2001-02, η Ρεάλ είχε ακόμη παίκτες που έδιναν αντίβαρο στους σολίστ. Ο Ιέρο, ο Ελγκέρα, ο Μακελελέ, ο Σαλγκάδο και ο Κασίγιας κρατούσαν τα μπόσικα, ώστε η σκηνή μπροστά τους να λάμπει.
Στη Γλασκώβη, λίγο πριν το ημίχρονο, η μπάλα κατέβηκε από αριστερά με εκείνη την άβολη τροχιά που συνήθως ζητά δεύτερη επαφή. Ο Ρομπέρτο Κάρλος την έστειλε ψηλά, ο Ζινεντίν Ζιντάν περίμενε μισό βήμα πίσω από το σημείο όπου θα την περίμενε ένας λογικός μέσος και το αριστερό του πόδι χτύπησε πριν προλάβει η φάση να γίνει πρόβλημα.
Στο Χάμπντεν Παρκ, απέναντι στη Λεβερκούζεν, η Ρεάλ Μαδρίτης βρήκε τη φράση της πρώτης εποχής των Galácticos.
Ο “παγκόσμιος” Μπέκαμ
Με τον Μπέκαμ η Ρεάλ πέρασε σε άλλη κλίμακα. Τα €35 εκατ. της μεταγραφής του από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ δεν αγόρασαν μόνο έναν δεξιό μέσο. Αγόρασαν άνοιγμα στην Ασία, φανέλες, φωτογραφίες, εμπορική ορμή και μια διαρκή τηλεοπτική παρουσία.
Η Ρεάλ έγινε παγκόσμια εικόνα, ταξίδεψε σε αγορές που ως τότε έβλεπαν το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο από απόσταση και μετέτρεψε το μεταγραφικό καλοκαίρι σε θέαμα με δικό του σενάριο.
Η ίδια συνταγή έφερε και τη φθορά. Οι αντίπαλοι έμαθαν να χτυπούν τους χώρους που άφηναν οι προωθήσεις και οι ελευθερίες. Η ομάδα άλλαζε προπονητές, έχανε φρεσκάδα, ζούσε με τη μνήμη της Γλασκώβης και με την υποχρέωση να παράγει κάτι αντάξιο των ονομάτων της.
Η φθορά
Το πρόβλημα όμως ήταν ότι κάθε νέο αστέρι ζητούσε χώρο. Το 2003 έφυγαν ο Ιέρο και ο Μακελελέ, δύο παίκτες που έκαναν τη βρώμικη δουλειά να μοιάζει αυτονόητη.
Ο Κεϊρός πήρε τη θέση του Ντελ Μπόσκε και βρήκε μια ομάδα που έπρεπε να χωρέσει τους πάντες, να παίξει ελκυστικά, να ταξιδέψει ως προϊόν και να κερδίσει σαν μηχανή. Στην αρχή έτρεξε. Μετά λύγισε. Η σεζόν 2003-04 τελείωσε χωρίς το μεγάλο τρόπαιο και το καλοκαίρι άνοιξε την πόρτα σε διαδοχικές διορθώσεις.
Ο Καμάτσο άντεξε ελάχιστα. Ο Γκαρθία Ρεμόν πήρε τη σκυτάλη και δεν άλλαξε την τροχιά. Ο Λουξεμπούργκο έφερε βραζιλιάνικη αυστηρότητα, δοκίμασε να δώσει άλλη μορφή στο κέντρο και στην επίθεση, όμως η Ρεάλ είχε πια γίνει τόσο φορτωμένη από προσδοκία που κάθε αλλαγή έμοιαζε μικρή. Ο Λόπεθ Κάρο τελείωσε την πρώτη προεδρία Πέρεθ με αξιοπρέπεια, όχι με λύτρωση. Ανάμεσα σε αυτούς τους προπονητές, τα αποδυτήρια γέμιζαν με ονόματα όπως Όουεν, Σάμουελ, Γούντγκεϊτ, Ρομπίνιο, Μπαπτίστα, Ράμος και Κασάνο. Άλλοι έφεραν ποιότητα, άλλοι ρίσκο, άλλοι απλώς βιασύνη.
Η πρώτη Ρεάλ των Galácticos κράτησε την αγορά σε εγρήγορση για έξι χρόνια. Η κάθε παρουσίαση έμοιαζε με είδηση διεθνούς πολιτισμού, όχι με εσωτερική υπόθεση συλλόγου. Αυτός ήταν ο θρίαμβός της και η παγίδα της. Έπεισε τον κόσμο ότι το ποδόσφαιρο μπορούσε να συσκευαστεί γύρω από πρόσωπα, όμως το γήπεδο ζητούσε αποστάσεις, καλύψεις, ανάσες, παίκτες που θα έτρεχαν όταν οι άλλοι θα περπατούσαν με τη μπάλα.
Όταν ο Πέρεθ παραιτήθηκε τον Φεβρουάριο του 2006, η ομάδα είχε ήδη περάσει από την έκσταση στην κόπωση. Η κληρονομιά της έμεινε γεμάτη φως και προειδοποίηση. Κανείς δεν ξέχασε το λευκό ρόστερ με τα ονόματα που έμοιαζαν να βγήκαν από εξώφυλλο. Κανείς δεν ξέχασε επίσης ότι, πίσω από κάθε φανέλα που πουλιόταν σε άλλη ήπειρο, υπήρχε ένας χαμένος χώρος στη μεσαία γραμμή που κάποιος έπρεπε να καλύψει.
Η πρώτη Ρεάλ των Galácticos έμεινε αντιφατική γιατί υπήρξε αληθινά μεγάλη σε κομμάτια και αληθινά εύθραυστη ως σύνολο. Άφησε ένα Champions League, δύο πρωταθλήματα στην καθαρή της ακμή, εικόνες που έγιναν αρχειακό υλικό του σύγχρονου ποδοσφαίρου και μια προειδοποίηση προς κάθε σύλλογο που πιστεύει ότι οι προσωπικότητες αθροίζονται αυτόματα.
