Το χέρι του Θεού
Ο μεσημεριανός ήλιος της Πόλης του Μεξικού έκαιγε το χορτάρι του Σταδίου Αζτέκα, καθώς οι 22 ποδοσφαιριστές έπαιρναν τις θέσεις τους για μια αναμέτρηση που δεν αφορούσε μόνο την πρόκριση στην τετράδα του Μουντιάλ του 1986.. Η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη, επιβαρυμένη από τις νωπές μνήμες των στρατιωτικών συγκρούσεων στον Νότιο Ατλαντικό πριν από τέσσερα χρόνια.
Στις κερκίδες οι σημαίες των δύο κρατών αναμειγνύονταν με τις ιαχές των οπαδών, δημιουργώντας ένα σκηνικό όπου το ποδόσφαιρο καλούνταν να λειτουργήσει ως προέκταση της εθνικής υπερηφάνειας.
Για την Αργεντινή η ανάγκη για δικαίωση ξεπερνούσε τους αθλητικούς κανόνες, ενώ η Αγγλία αναζητούσε την επιστροφή στην ελίτ με όπλο την παραδοσιακή της σκληράδα.
Ο Κάρλος Μπιλάρδο παρουσίασε μια τακτική καινοτομία που άλλαξε τα δεδομένα της εποχής, επιλέγοντας ένα σχήμα με τρεις κεντρικούς αμυντικούς που επέτρεπε στους ακραίους μπακ να πιέζουν ψηλά. Αυτή η διάταξη έδωσε στον Ντιέγκο Μαραντόνα την απόλυτη ελευθερία κινήσεων στη μεσαία γραμμή, απαλλάσσοντάς τον από ανασταλτικά καθήκοντα.
Από την άλλη πλευρά, ο Μπόμπι Ρόμπσον εμπιστεύτηκε το κλασικό αγγλικό σύστημα, ποντάροντας στην αλληλοκάλυψη των γραμμών και στην εκτελεστική δεινότητα του Γκάρι Λίνεκερ. Το πρώτο ημίχρονο κύλησε μέσα σε συνθήκες ακραίας τακτικής πειθαρχίας, με τους Άγγλους αμυντικούς να επιστρατεύουν δυναμικά μαρκαρίσματα κάθε φορά που ο αρχηγός της Αργεντινής υποδεχόταν την μπάλα.
Η στιγμή που πάγωσε ο χρόνος
Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε χωρίς αλλαγές, αλλά η ισορροπία του αγώνα κρεμόταν από μια κλωστή.
Στο πεντηκοστό πρώτο λεπτό, ο Μαραντόνα ξεκίνησε μια επίθεση από τον άξονα, πασάροντας στον Βαλδάνο πριν συνεχίσει την κίνηση του προς την αντίπαλη περιοχή. Ο Άγγλος μέσος Στίβεν Χοτζ, στην προσπάθειά του να απομακρύνει, σήκωσε την μπάλα με ανάποδο ψαλίδι προς τα πίσω, δημιουργώντας μια διεκδίκηση στον αέρα ανάμεσα στον επερχόμενο επιθετικό και τον τερματοφύλακα Πίτερ Σίλτον.
Παρά την τεράστια υψομετρική διαφορά, ο μυθικός Ντιέγκο πήδηξε με αποφασιστικότητα και χρησιμοποιώντας την αριστερή του γροθιά έστειλε την μπάλα στα δίκτυα.
Οι Άγγλοι διεθνείς έτρεξαν αμέσως προς τον διαιτητή Αλί Μπιν Νάσερ, υποδεικνύοντας με έντονες χειρονομίες την παράβαση που μόλις είχε συντελεστεί.
Ο Τυνήσιος ρέφερι όμως, έχοντας στραμμένο το βλέμμα του στον επόπτη Μπογκντάν Ντότσεφ, δεν είδε ποτέ την αντικανονική επαφή και έδειξε τη σέντρα.
Η…φάση είχε ολοκληρωθεί με επιτυχία, αφήνοντας την αγγλική άμυνα παγιδευμένη στην οργή της αδικίας.
Αυτή η φράση που χρησιμοποίησε αργότερα ο ίδιος ο δημιουργός της για «το χέρι του Θεού», σφράγισε μια από τις πιο αμφιλεγόμενες φάσεις στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων.
Το αριστούργημα της ποδοσφαιρικής ευφυΐας
Πριν προλάβουν οι διαμαρτυρίες να κοπάσουν, η μοίρα του παιχνιδιού σφραγίστηκε από μια ενέργεια σπάνιας ομορφιάς που έμελλε να μείνει στην ιστορία ως «το γκολ του αιώνα».
Στο πεντηκοστό πέμπτο λεπτό, ο Έκτορ Ενρίκε μεταβίβασε την μπάλα στον Μαραντόνα, ο οποίος βρισκόταν δέκα μέτρα πίσω από τη γραμμή του κέντρου, μέσα στο μισό της Αργεντινής. Με μια αστραπιαία περιστροφή του σώματος, άφησε πίσω του τους Πίτερ Ριντ και Πίτερ Μπίρντσλι, ξεκινώντας μια ξέφρενη κούρσα προς την αντίπαλη εστία. Η μπάλα έμοιαζε κολλημένη στο αριστερό του πόδι, καθώς η ταχύτητά του αυξανόταν με κάθε βήμα.
Ο Τέρι Μπάτσερ προσπάθησε να κλείσει τον διάδρομο, αλλά η προσποίησή του τον ανάγκασε να μείνει πίσω, ενώ ο Τέρι Φένγουικ είδε τον αντίπαλό του να τον προσπερνά με χαρακτηριστική ευκολία. Καθώς πλησίαζε στην περιοχή, ο Πίτερ Σίλτον βγήκε από την εστία του για να μειώσει το οπτικό πεδίο του επιθετικού.
Με μια τελευταία, ανεπαίσθητη προσποίηση, ο Μαραντόνα ανάγκασε τον έμπειρο τερματοφύλακα να πέσει στο έδαφος και πλάσαρε στην κενή εστία, αντέχοντας την πίεση του Μπάτσερ που επιχείρησε ένα απελπισμένο τάκλιν.
Το στάδιο ξέσπασε σε μια ομαδική κραυγή θαυμασμού για μια προσπάθεια που διήρκεσε μόλις έντεκα δευτερόλεπτα.
Η αγγλική αντίδραση και το τελικό σφύριγμα
Το προβάδισμα των δύο τερμάτων ανάγκασε τον Μπόμπι Ρόμπσον να αναθεωρήσει τα πλάνα του και να ρισκάρει, περνώντας στον αγωνιστικό χώρο τον Κρις Γουάντλ και τον Τζον Μπαρνς. Η είσοδος του τελευταίου αποδείχθηκε καταλυτική, καθώς η ταχύτητά του από την αριστερή πλευρά άρχισε να προκαλεί σοβαρά προβλήματα στην άμυνα της Αργεντινής.
Στο ογδοηκοστό λεπτό, ο Μπαρνς πραγματοποίησε μια εξαιρετική ατομική ενέργεια και έβγαλε μια σέντρα ακριβείας στο δεύτερο δοκάρι, όπου ο Γκάρι Λίνεκερ με κοντινή κεφαλιά μείωσε το σκορ, αναζωπυρώνοντας τις ελπίδες της ομάδας του.
Τα τελευταία λεπτά μετατράπηκαν σε μια δραματική μάχη χαρακωμάτων, με τους Άγγλους να γεμίζουν την μπάλα στην περιοχή και τους Αργεντινούς να αμύνονται με αυτοθυσία.
Όταν ο διαιτητής σφύριξε τη λήξη, οι παίκτες της Αργεντινής ξέσπασαν σε έξαλλους πανηγυρισμούς, συνειδητοποιώντας το μέγεθος της επιτυχίας τους. Η επικράτηση αυτή δεν σήμαινε απλώς την πρόκριση στα ημιτελικά, αλλά λειτούργησε ως μια συμβολική πράξη αποκατάστασης της πληγωμένης εθνικής υπερηφάνειας μιας ολόκληρης χώρας.
Στο επίκεντρο αυτής της ιστορικής αναμέτρησης, ο Ντιέγκο Μαραντόνα κατάφερε μέσα σε τέσσερα λεπτά να αποτυπώσει τις δύο όψεις του χαρακτήρα του: την πονηριά του δρόμου και την απόλυτη ποδοσφαιρική τελειότητα.
