Στο 34ο λεπτό, ο Γρηγόρης Χαραλαμπίδης έσβησε τον πρώτο φόβο της βραδιάς. Τέσσερα λεπτά νωρίτερα, ο Σάββας Κωφίδης είχε βάλει τον Ηρακλή μπροστά και είχε αφήσει τον ΟΦΗ να κοιτάζει έναν τελικό που μπορούσε να φύγει γρήγορα από τα χέρια του.
Η απάντηση ήρθε πριν προλάβει το προβάδισμα να γίνει καθεστώς. Από εκεί και πέρα, το ΟΑΚΑ δεν έβλεπε πια μια ομάδα να οδηγεί και μια άλλη να κυνηγά. Έβλεπε δύο ομάδες δεμένες στο ίδιο άγχος.
Ο ΟΦΗ του Ευγένιου Γκέραρντ είχε μάθει εκείνα τα χρόνια να παίζει με την επιμονή ομάδας που δεν περίμενε να της χαριστεί χώρος. Ο Ολλανδός είχε δώσει στο Ηράκλεια μια ομάδα με καθαρή αγωνιστική πειθαρχία, αλλά και με μια εσωτερική ένταση που ταίριαζε στον τόπο της.
Ο Ηρακλής είχε τον δικό του χαρακτήρα. Είχε τον Βασίλη Χατζηπαναγή, είχε παίκτες με προσωπικότητα, είχε την αίσθηση μιας ομάδας που μπορούσε να κάνει έναν τελικό δικό της αν έβρισκε ρυθμό. Το γκολ του Κωφίδη έδειξε για λίγο αυτόν τον δρόμο. Ήταν το σημείο όπου ο Ηρακλής έμοιασε να πατά πιο σταθερά στην αναμέτρηση, σαν να είχε βρει πρώτος τον τόνο.
Η παράταση ήταν δοκιμασία χαρακτήρα
Όσο περνούσε η ώρα, το παιχνίδι κρατούσε μόνο την ουσία. Οι αλλαγές έφεραν νέα πόδια, αλλά όχι άλλη φύση στον αγώνα. Ο ΟΦΗ δεν έψαχνε πια να αποδείξει ότι ανήκει στον τελικό. Αυτό είχε ήδη συμβεί. Έψαχνε να μείνει όρθιος σε έναν χώρο όπου η κούραση κάνει τις αποστάσεις να φαίνονται μεγαλύτερες και τις απλές επιλογές πιο δύσκολες.
Ο Ηρακλής, από την άλλη, έβλεπε το ματς να απομακρύνεται από την περιοχή όπου η ποιότητα μπορούσε να δώσει λύση. Όσο ο τελικός πλησίαζε στα πέναλτι, το παιχνίδι άφηνε πίσω του την τακτική και πήγαινε σε κάτι πιο «ωμό»: ανάσα, βλέμμα, βήμα προς την μπάλα. Εκεί καμία ομάδα δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από σύστημα. Ο παίκτης μένει μόνος του με την επιλογή.
Στη διαδικασία αυτή ο Μύρων Σηφάκης έγινε ο απόλυτος πρωταγωνιστής. Διάβασε, έπεσε, κράτησε. Με κάθε χαμένη εκτέλεση του Ηρακλή, οι παίκτες του ΟΦΗ πλησίαζαν σε κάτι που λίγα λεπτά πριν ήταν ακόμη αόριστο. Με κάθε εύστοχο χτύπημα δικό τους, το τρόπαιο έπαυε να είναι ιδέα και γινόταν αντικείμενο που μπορούσε να σηκωθεί.
Το τελευταίο πέναλτι του Ηρακλή άφησε πίσω του την πιο καθαρή εικόνα της βραδιάς με τον Σηφάκη να έχει κάνει τη δουλειά του και τον ΟΦΗ να καταλαβαίνει, σχεδόν με καθυστέρηση, τι είχε συμβεί.
Για την Κρήτη, εκείνο το Κύπελλο έγινε απόδειξη ότι μια ομάδα μακριά από τα συνηθισμένα κέντρα εξουσίας του ελληνικού ποδοσφαίρου μπορούσε να σταθεί σε τελικό και να τον κερδίσει. Ο σπουδαίος Ευγένιος Γκέραρντ δημιούργησε μια αίσθηση μέτρου: από εκείνη τη νύχτα και μετά, κάθε μεγάλη φιλοδοξία του ΟΦΗ μπορούσε να κοιτάξει πίσω και να βρει προηγούμενο.
Το 2026, όταν η κούπα γύρισε ξανά στην Κρήτη, το 1987 έγινε η αρχή μιας γραμμής που επιτέλους απέκτησε δεύτερο σημείο. Κάποτε ο ΟΦΗ είχε μόνο εκείνη τη νύχτα για να δείχνει. Τώρα έχει και την απόσταση που τη χωρίζει από την επόμενη.
Και ίσως γι’ αυτό το πρώτο Κύπελλο μοιάζει ακόμη πιο σπουδαίο: γιατί άντεξε μόνο του μέχρι να βρει παρέα.
