Στις 4 Ιουλίου 2004, στο Estádio da Luz της Λισαβόνας, η εθνική μας ομάδα υπέγραψε το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό θαύμα που γνώρισε η Ευρώπη.
Απέναντι στην οικοδέσποινα Πορτογαλία, σε έναν τελικό γεμάτο πίεση και ένταση, η ομάδα του Ότο Ρεχάγκελ έπαιξε ακριβώς όπως είχε σχεδιάσει και έφυγε με τη νίκη 0-1 και το τρόπαιο του Euro 2004.
Ο τελικός παίχτηκε με τους όρους της Ελλάδας
Η Πορτογαλία μπήκε στον αγώνα με όλα όσα συνήθως συνοδεύουν ένα φαβορί που παίζει στο σπίτι του. Είχε το κοινό της, την ποιότητα των μονάδων της και την αίσθηση ότι η ιστορία την έσπρωχνε προς τη λύτρωση. Η Ελλάδα, από την άλλη, δεν είχε τη λάμψη του αντιπάλου, αλλά παρουσίασε κάτι πολύ πιο συμπαγές: σαφή αγωνιστική ταυτότητα, πειθαρχία και απόλυτη πίστη στο πλάνο της.
Αυτό φάνηκε από τα πρώτα λεπτά. Η ελληνική ομάδα δεν προσπάθησε να ακολουθήσει τον ρυθμό της Πορτογαλίας, αλλά να τον χαλάσει. Μίκρυνε τους χώρους, περιόρισε την κυκλοφορία της μπάλας και δεν επέτρεψε στους Πορτογάλους να μετατρέψουν τον τελικό σε ανοιχτό παιχνίδι.
Το πλάνο του Ρεχάγκελ δεν είχε τίποτα το θεαματικό, αλλά είχε συνέπεια σε κάθε γραμμή του γηπέδου.
By Football.ua, CC BY-SA 3.0, Link
Στο πρώτο ημίχρονο, η Πορτογαλία είχε περισσότερη κατοχή και φυσικά τη στήριξη ολόκληρου του γηπέδου. Η εθνική μας, όμως, δεν επέτρεψε το ματς να ξεφύγει, ούτε άφησε τις μεγάλες προσωπικότητες του αντιπάλου να βρουν καθαρές φάσεις.
Όσο το σκορ έμενε κλειστό, η αυτοπεποίθηση των διεθνών μας δυνάμωνε και η πίεση στην πλευρά των γηπεδούχων γινόταν όλο και πιο αισθητή.
Η κεφαλιά του Χαριστέα και το πιο μεγάλο τρόπαιο
Η στιγμή που έκρινε τον τελικό ήρθε στο 57ο λεπτό. Η Ελλάδα κέρδισε κόρνερ από τα δεξιά, ο Μπασινάς το εκτέλεσε και ο Άγγελος Χαριστέας με κεφαλιά έστειλε την μπάλα στα δίχτυα για το 0-1.
Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, το γήπεδο πάγωσε και το ελληνικό όνειρο απέκτησε πραγματική μορφή. Ήταν ένα «αγγελικό» γκολ με τους δύο Άγγελους της Ελλάδας να συνεργάζονται.
Από εκείνο το σημείο και μετά, ο τελικός έγινε δοκιμασία συγκέντρωσης και αντοχής. Η Πορτογαλία προσπάθησε να πιέσει περισσότερο και να βρει απάντηση, όμως η Εθνική μας ομάδα έμοιαζε πλήρως προετοιμασμένη για αυτή τη συνθήκη. Οι αποστάσεις παρέμειναν σωστές, οι γραμμές δεν άνοιξαν και κάθε μονομαχία αντιμετωπίστηκε σαν να έκρινε από μόνη της ολόκληρο το τρόπαιο.
Το πραγματικό μέγεθος εκείνης της νίκης βρίσκεται στο ότι η Ελλάδα δεν έφτασε στην κορυφή από τύχη. Κατέκτησε το Ευρωπαϊκό επειδή κατάφερε να επιβάλει ακόμη και σε έναν τελικό απέναντι στην οικοδέσποινα το δικό της αγωνιστικό πλαίσιο.
Με το τελευταίο σφύριγμα, η Ευρώπη έβλεπε μια ομάδα που είχε ανέβει δίκαια στην κορυφή. Για όλους μας, εκείνο το 0-1 παραμένει μία από τις πιο αλησμόνητες νύχτες στην ιστορία του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.
