Η ποδοσφαιρική σεζόν 1992-93 ήταν η στιγμή που το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο άλλαξε οριστικά το πρόσωπό του.
Η UEFA, βλέποντας την ανάγκη για εμπορική αναβάθμιση και περισσότερους αγώνες μεταξύ των μεγάλων συλλόγων, μετέτρεψε το παραδοσιακό Κύπελλο Πρωταθλητριών σε Champions League.
Αν και η δομή με τους ομίλους είχε δοκιμαστεί πειραματικά την προηγούμενη χρονιά, ήταν το 1992 όταν το brand απέκτησε τη δική του ταυτότητα, τον ύμνο του και τη λάμψη που το συνοδεύει μέχρι σήμερα.
Στο αγωνιστικό κομμάτι, η διοργάνωση ξεκίνησε με μια τεράστια έκπληξη. Η Μπαρτσελόνα, η περίφημη “Dream Team” του Γιόχαν Κρόιφ που είχε κατακτήσει το τρόπαιο το 1992 στο Γουέμπλεϊ, αποκλείστηκε μόλις στον δεύτερο γύρο.
Η ΤΣΣΚΑ Μόσχας κατάφερε να ανατρέψει το προβάδισμα των Καταλανών μέσα στο “Camp Nou”, κερδίζοντας με 3-2 και στερώντας από το νεοσύστατο Champions League την παρουσία της κατόχου του τίτλου στην πρώτη του φάση ομίλων.
Η κυριαρχία της Μίλαν και η έκπληξη της Μαρσέιγ
Η φάση των ομίλων ανέδειξε δύο διαφορετικές πορείες. Από τη μία, η Μίλαν του Φάμπιο Καπέλο παρουσίασε ένα πρόσωπο απόλυτης κυριαρχίας.
Οι “ροσονέρι” πέτυχαν το απόλυτο με έξι νίκες σε ισάριθμους αγώνες στον όμιλο με Γκέτεμποργκ, Πόρτο και PSV Αϊντχόφεν, δεχόμενοι μόλις ένα γκολ.
Ο Μάρκο φαν Μπάστεν, παρά τους τραυματισμούς που τον ταλαιπωρούσαν, ξεκίνησε με τέσσερα γκολ στην πρεμιέρα, δείχνοντας ότι η ιταλική ομάδα ήταν το απόλυτο φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου.
Στον άλλο όμιλο, η Μαρσέιγ του Ρεϊμόν Γκέταλς και του Μπερνάρ Ταπί χρειάστηκε να παλέψει περισσότερο. Με αντιπάλους την Ρέιντζερς, την Κλαμπ Μπριζ και την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, οι Γάλλοι βασίστηκαν στη γρανιτένια άμυνά τους και την αποτελεσματικότητα των Άλεν Μπόκσιτς και Ρούντι Φέλερ.
Η ισοπαλία με 2-2 στη Γλασκώβη κόντρα στους Ρέιντζερς ήταν καθοριστική, καθώς οι Σκωτσέζοι έμειναν κοντά στη βαθμολογία μέχρι την τελευταία αγωνιστική. Τελικά, η νίκη των Γάλλων στο Βέλγιο επί της Μπριζ τους έδωσε το εισιτήριο για τον τελικό του Μονάχου.
Ο τελικός του Μονάχου και η πτώση των ειδώλων
Στις 26 Μαΐου 1993, το Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου φιλοξένησε την αναμέτρηση των δύο κορυφαίων ομάδων της Ευρώπης.
Η Μίλαν, με την αύρα της αήττητης πορείας της, μπήκε στο γήπεδο ως το μεγάλο φαβορί, έχοντας στη σύνθεσή της παίκτες όπως ο Μπαρέζι, ο Μαλντίνι και ο Ράικαρντ.
Ωστόσο, η Μαρσέιγ είχε τη δική της απάντηση στην τακτική του Καπέλο. Η γαλλική ομάδα περιόρισε τους χώρους και κατάφερε να χτυπήσει σε μια στημένη φάση λίγο πριν το τέλος του πρώτου ημιχρόνου.
Στο 44ο λεπτό, ο Αμπεντί Πελέ εκτέλεσε ένα κόρνερ από τα δεξιά και ο Μπαζίλ Μπολί, με μια εντυπωσιακή κεφαλιά, νίκησε τον Σεμπαστιάνο Ρόσι. Αυτό το γκολ έμελλε να είναι και το μοναδικό της αναμέτρησης.
Στο δεύτερο ημίχρονο, η Μαρσέιγ αμύνθηκε με αυταπάρνηση, με τον νεαρό τότε Φαμπιέν Μπαρτέζ να σταματά κάθε προσπάθεια των Ιταλών. Ο τελικός αυτός ήταν και το κύκνειο άσμα του Μάρκο φαν Μπάστεν, ο οποίος αντικαταστάθηκε στο 86ο λεπτό, παίζοντας τον τελευταίο επίσημο αγώνα της καριέρας του σε ηλικία μόλις 28 ετών λόγω του σοβαρού προβλήματος στον αστράγαλο.
Η Μαρσέιγ έγινε η πρώτη γαλλική ομάδα που σήκωσε το τρόπαιο με τα “μεγάλα αυτιά”, δικαιώνοντας την επένδυση του Μπερνάρ Ταπί.
Ωστόσο, η χαρά της επιτυχίας επισκιάστηκε σύντομα από το σκάνδαλο δωροδοκίας στον αγώνα πρωταθλήματος με τη Βαλενσιέν, που είχε προηγηθεί του τελικού.
Αν και η UEFA δεν αφαίρεσε τον τίτλο του Champions League από τους Γάλλους, τους απαγόρευσε να υπερασπιστούν τον τίτλο τους την επόμενη σεζόν και τους στέρησε τη συμμετοχή στο Διηπειρωτικό Κύπελλο.
Η σεζόν 1992-93 παραμένει η ημερομηνία γέννησης μιας χρυσής εποχής για το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, που συνδυάστηκε με την πιο αμφιλεγόμενη αλλά και σπουδαία επιτυχία του γαλλικού ποδοσφαίρου.
