Στο ΟΑΚΑ, στις 20 Απριλίου 2002, η ΑΕΚ είχε φτάσει εκεί με προβάδισμα και με την αίσθηση ότι το Πρωτάθλημα ήταν πιο κοντά από ποτέ, ενώ ο Ολυμπιακός με την ανάγκη να κάνει το ντέρμπι δικό του για να κρατήσει το σερί των πρωταθλημάτων του.
Το 4-3 εκείνης της μέρας έδωσε στη σεζόν την άγρια μορφή της που ακόμα μνημονεύεται. Το αποτέλεσμα εκείνου του αγώνα δεν “κλείδωσε” μαθηματικά το πρωτάθλημα. Πέρασε όμως την πρωτιά στα χέρια εκείνου που είχε ήδη κερδίσει το πρώτο ντέρμπι.
Πριν την Super League
Η Α΄ Εθνική 2001-02 είχε την κλασσική μορφή της: Δεκατέσσερις ομάδες, διπλά παιχνίδια, καμία δεύτερη ευκαιρία σε play offs. Το ελληνικό ποδόσφαιρο απείχε ακόμα από τους μοντερνισμούς που θα έφερνε η Super League και η Αθήνα κουβαλούσε ήδη τη σκιά των έργων για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.
Η ΑΕΚ του Φερνάντο Σάντος έχτισε τη χρονιά της μεθοδικά και με καθαρό μυαλό. Σωστές αποστάσεις, γρήγορη κυκλοφορία, δημιουργό τον Βασίλη Τσιάρτα και killer τον Ντέμη Νικολαΐδη. Πίσω τους υπήρχαν παίκτες που πάλευαν για κάθε εκατοστό του γηπέδου, από τον Μιχάλη Κασάπη μέχρι τον Θοδωρή Ζαγοράκη και τον Άκη Ζήκο.
Ο Ολυμπιακός του Τάκη Λεμονή είχε πιο βαριά “πρέπει” στους ώμους του. Από το 1997 η κορυφή είχε γίνει συνήθεια και η συνήθεια αυτή δημιουργούσε πίεση για περισσότερες επιτυχίες. Στην ομάδα υπήρχαν ποδοσφαιριστές με προσωπικότητα όπως, ο Καρεμπέ, ο Τζόρτζεβιτς, ο Γιαννακόπουλος, ο Αλεξανδρής και ο Τζιοβάνι. Το πρωτάθλημα όμως δεν κύλησε σαν περίπατος. Είχε γκέλες, είχε εκτός έδρας φθορά, είχε το βάρος του ΟΑΚΑ που λειτουργούσε άλλοτε ως σκηνή ισχύος και άλλοτε ως άδειο δωμάτιο γύρω από την ομάδα.
Το πρώτο χτύπημα και οι υπόλοιποι
Το πρώτο μεγάλο σημάδι μπήκε στη Νέα Φιλαδέλφεια, στις 20 Ιανουαρίου. Η ΑΕΚ έχασε 2-3 από τον Ολυμπιακό σε ματς που αργότερα θα αποκτούσε μεγαλύτερη αξία από όσο έδειχνε εκείνη την ημέρα. Σε ένα πρωτάθλημα με μικρές αποστάσεις στην κορυφή, το διπλό του Ολυμπιακού έβαλε στο χαρτί την πρώτη από τις δύο σφραγίδες.
Η ΑΕΚ συνέχισε να παίρνει βαθμούς, να παίζει με σιγουριά, να δείχνει ομάδα ικανή να κατακτήσει την κορυφή.
Γύρω από τους δύο υπήρχε ο Παναθηναϊκός του Κυράστα και μετά του Μαρκαριάν, που έμενε κοντά.
Ο ΠΑΟΚ του Μπάγεβιτς κρατούσε την Τούμπα δυνατή, η Ξάνθη του Καραγεωργίου έπαιρνε θέση στην πάνω ζώνη, ο Ηρακλής, ο Πανιώνιος και ο ΟΦΗ έκοβαν βαθμούς από όποιον πήγαινε χαλαρός.
Στην κάτω πλευρά της βαθμολογίας, ο Εθνικός Αστέρας δεν ήταν ανταγωνιστικός, παρότι θα υποβιβαζόταν μόνο μια ομάδα.
Το ντέρμπι που έκρινε τα πάντα
Το Ολυμπιακός – ΑΕΚ της 25ης αγωνιστικής ήρθε ως ένας αγώνας χωρίς περιθώρια για ήττα από κανέναν από τους δύο. Η ΑΕΚ βέβαια μπορούσε να παίξει για δύο αποτελέσματα, ο Ολυμπιακός όμως έπρεπε να πάρει το ματς και μαζί να αλλάξει τη σειρά της βαθμολογίας.
Στο αλησμόνητο αυτό 4-3 κάθε γκολ άλλαζε τον τόνο του γηπέδου, κάθε επιστροφή έφτιαχνε άλλο φόβο, κάθε λάθος έμοιαζε να γράφεται διπλό. Όταν τελείωσε, ο Ολυμπιακός είχε το πλεονέκτημα που χρειαζόταν και η ΑΕΚ την πίκρα μιας ομάδας που είχε φτάσει τόσο κοντά με την κούπα όμως να γλιστράει από τα χέρια της.
Μία εβδομάδα αργότερα, οι ίδιοι αντίπαλοι ξαναβρέθηκαν στο ΟΑΚΑ για τον τελικό Κυπέλλου. Η ΑΕΚ νίκησε 2-1, με γκολ στο τελευταίο κομμάτι του αγώνα και με την εικόνα μιας ομάδας που αρνήθηκε να φύγει από τη σεζόν με άδεια χέρια.
Εκείνο το τρόπαιο έδωσε στους παίκτες του Σάντος μια δικαίωση που η βαθμολογία τούς στέρησε.
Στο πρωτάθλημα, όμως, ο λογαριασμός είχε άλλο αποτέλεσμα. Τα δύο ντέρμπι είχαν ήδη βάλει τον Ολυμπιακό μπροστά σε κάθε πιθανή ισοβαθμία.
Η τελευταία αγωνιστική και ο Πρωταθλητής
Στις 8 Μαΐου, την τελευταία αγωνιστική, η ΑΕΚ έκανε ό,τι μπορούσε στη Νέα Φιλαδέλφεια και νίκησε 6-2 τον ΠΑΟΚ.
Στο Χαριλάου, ο Ολυμπιακός πέρασε με 1-5 από τον Άρη. Οι δύο ομάδες τελείωσαν μαζί στους 58 βαθμούς. Το κύπελλο του πρωταθλητή πήγε στον Πειραιά, επειδή η σεζόν δεν μέτρησε μόνο τη διάρκεια, μέτρησε και την ευθεία σύγκρουση.
Αυτό είναι το σκληρότερο μάθημα εκείνου του πρωταθλήματος για την ΑΕΚ και το πιο καθαρό σημάδι της εποχής για τον Ολυμπιακό.
Η Α΄ Εθνική του 2001-02 έμεινε σαν φωτογραφία από ένα ποδόσφαιρο λίγο πριν αλλάξει συσκευασία. Παλιές έδρες, μεγάλες προσωπικότητες, τηλεοπτικά φώτα που δυνάμωναν, μια χώρα που ετοιμαζόταν να φιλοξενήσει Ολυμπιακούς Αγώνες και ένα πρωτάθλημα που κρίθηκε με τον παλιό, άμεσο τρόπο, πρόσωπο με πρόσωπο.
Όποιος κοιτάζει σήμερα τη βαθμολογία βλέπει ισοβαθμία. Όποιος θυμάται τη σεζόν ακούει το ΟΑΚΑ εκείνο το απόγευμα, λίγο πριν η μπάλα καταλήξει πάλι στη σέντρα.
