Στο τέλος της πρώτης περιόδου, ο φωτεινός πίνακας στο O2 έγραφε 10-27. Για τον κόσμο του Ολυμπιακού, που είχε ταξιδέψει στο Λονδίνο με τη μνήμη της Κωνσταντινούπολης ακόμη ζεστή, το σκορ έμοιαζε καταστροφικό.
Η Ρεάλ είχε μπει σαν ομάδα που ήθελε να τελειώσει τον τελικό πριν αυτός αποκτήσει νεύρο. Έτρεχε, σούταρε, έβρισκε τον Φερνάντεθ, έβρισκε τον Γιουλ, έβρισκε ρυθμό πριν προλάβει ο Ολυμπιακός να ακουμπήσει τα πόδια του στο παρκέ. Κι όμως, εκείνο το 10-27 έγινε η αρχή μιας βραδιάς που θα έγραφε ο Ολυμπιακός – ξανά – με τον πιο δικό του τρόπο.
Η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα δεν είχε τη λάμψη του φαβορί. Είχε όμως μνήμη της μεγάλης ανατροπής απέναντι στην ΤΣΣΚΑ, ρόλους και παίκτες που ήξεραν να μένουν στο ματς όταν όλα έμοιαζαν στραβά.
Η δεύτερη περίοδος ήταν η πρώτη στροφή του αγώνα. Ο Ολυμπιακός δεν έτρεξε να σβήσει τη διαφορά με ένα ξέσπασμα απελπισίας. Έσφιξε την άμυνα, πήγε πιο δυνατά στις επαφές και έκοψε το ρυθμό της Ρεάλ. Οι Μαδριλένοι έβαλαν μόλις 14 πόντους στο δεκάλεπτο. Από το 10-27, το ημίχρονο έκλεισε στο 37-41. Το σκορ ακόμη έδειχνε Ρεάλ, αλλά ο αγώνας είχε αλλάξει πλέον μορφή.
Η ομάδα που ήξερε καλύτερα από την κάθε μια να επιβιώνει ότι βρίσκεται στα σχοινιά είχε επιστρέψει στον τελικό.
Η ώρα του αρχηγού
Το τρίτο δεκάλεπτο έφερε τον Σπανούλη στο κέντρο της βραδιάς. Τα πρώτα σουτ μετά την ανάπαυλα ήταν μήνυμα προς την άμυνα της Ρεάλ ότι ο χρόνος της πίεσης είχε περάσει. Ο αρχηγός ήταν εδώ.
Ο ηγέτης του Ολυμπιακού έβαλε και τους 22 πόντους του στο δεύτερο ημίχρονο, με τα τρίποντα να χτυπούν σαν γροθιές στο πρόσωπο της Ρεάλ που έμοιαζε ζαλισμένη. Κάθε εύστοχο σουτ έφερνε την ομάδα πιο κοντά σε μια γνώριμη κατάσταση, εκεί όπου ο αντίπαλος αρχίζει να σκέφτεται τι έχασε και όχι τι κρατά.
Στο 61-61, στο τέλος της τρίτης περιόδου, ο τελικός παιζόταν από την αρχή. Ό,τι είχε φτιάξει η Ρεάλ είχε χαθεί. Ο Ολυμπιακός είχε πάρει πίσω τον χρόνο, τον ήχο, την πίστη.
Η τέταρτη περίοδος ήταν επίδειξη μιας ομάδας που είχε μάθει να παίζει με την πίεση σαν να είναι κανονικό μέρος του παιχνιδιού.
Οι 39 πόντοι του Ολυμπιακού στο τελευταίο δεκάλεπτο έκαναν τη Ρεάλ να μοιάζει χειρότερη από όσο ήταν. Η ομάδα του Πάμπλο Λάσο είχε ποιότητα, είχε σκορ, είχε προσωπικότητα. Εκείνη την ώρα όμως δεν είχε απάντηση στην ορμή που έδειχνε ο Ολυμπιακός. Το παιχνίδι πέρασε από τα χέρια της και πήγε σε εκείνα των ερυθρόλευκων.
Το 100-88 ήταν το αποτέλεσμα μιας επιστροφής που ξεκίνησε από την άμυνα και κατέληξε σε επίθεση με αυτοπεποίθηση.
Η δεύτερη κορυφή
Για τον Ολυμπιακό, το Λονδίνο είχε άλλη γεύση από την Κωνσταντινούπολη. Το 2012 ήταν το απίθανο καλάθι του Πρίντεζη, η πιο τρελή επιστροφή, η βραδιά που έσπασε κάθε λογική.
Το 2013 ήταν η επιβεβαίωση ότι εκείνο το θαύμα είχε συνέχεια. Μια ομάδα που είχε νέο προπονητή, που κουβαλούσε πια το βάρος του πρωταθλητή, ξαναπήρε την Ευρωλίγκα απέναντι στη Ρεάλ. Ο Μπαρτζώκας έγινε ο πρώτος Έλληνας προπονητής που σήκωσε το τρόπαιο και ο Ολυμπιακός έγινε back-to-back πρωταθλητής Ευρώπης.
Όταν τελείωσε ο αγώνας, έμεινε η εικόνα μιας ομάδας που αρνήθηκε να δεχτεί ότι το 10-27 ήταν το τέλος. Έμεινε ο Σπανούλης να ξυπνά μετά το ημίχρονο, ο Λο να παίζει σαν να μην υπάρχει αύριο, ο Χάινς να υψώνει τείχος στη ρακέτα, ο κόσμος να βλέπει το κόκκινο κύμα να μεγαλώνει λεπτό με λεπτό.
Το Λονδίνο έδωσε στον Ολυμπιακό την τρίτη Ευρωλίγκα του. Και την έδωσε με τρόπο που ταίριαζε σε αυτή την ομάδα, από την άκρη του γκρεμού μέχρι την κορυφή της Ευρώπης.
