Στις 13 και 15 Απριλίου 1993, το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας έγινε το σημείο στο οποίο έκλεισε η σεζόν της FIBA European League, του θεσμού που αποτελεί τον άμεσο πρόγονο της σημερινής Ευρωλίγκας. Η επίσημη ιστορία της διοργάνωσης το κρατά ως «Αθήνα 1993».
Το γήπεδο, όμως, ήταν το ΣΕΦ στο Φάληρο, ένα κλειστό που είχε ήδη αποκτήσει σταθερή θέση στον ελληνικό αθλητικό χάρτη από τα μέσα της δεκαετίας του 1980.
Στο Final Four, ο μεγάλος ΠΑΟΚ έφερνε το ελληνικό διακύβευμα. Η Ρεάλ Μαδρίτης έμπαινε στο γήπεδο ως ένα από τα μεγάλα ονόματα του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Η Μπενετόν Τρεβίζο έφτανε με επιθετική ποιότητα και με τον Τόνι Κούκοτς στο κέντρο της προσοχής.
Η Λιμόζ (που προηγουμένως είχε αποκλείσει τον Ολυμπιακό) έμπαινε με άλλο ύφος: χαμηλότερο τέμπο, έλεγχο κατοχών, σκληρή άμυνα και έναν προπονητή, τον Μπόζινταρ Μάλκοβιτς, που είχε ήδη περάσει από ευρωπαϊκές κορυφές.
By Augustas Didžgalvis – Own work, CC BY-SA 3.0, Link
Η Λιμόζ κάνει την πρώτη έκπληξη
Το πρόγραμμα των ημιτελικών στις 13 Απριλίου έδινε από νωρίς ένα σαφές ερώτημα στο ελληνικό κοινό. Μπορούσε ο ΠΑΟΚ να βρεθεί σε έναν ευρωπαϊκό τελικό επί ελληνικού εδάφους; Υπήρχε ελληνική ομάδα, υπήρχε γήπεδο στην Αττική και υπήρχε η προοπτική μιας τελευταίας βραδιάς με οικοδεσπότη και πρωταγωνιστή στο ίδιο παρκέ.
Το πρώτο αποτέλεσμα της ημέρας άλλαξε αμέσως το πλαίσιο. Η Λιμόζ νίκησε τη Ρεάλ Μαδρίτης 62-52. Το σκορ περιγράφει μόνο του τον τύπο του αγώνα. Η γαλλική ομάδα έκοψε τον ρυθμό, περιόρισε το εύρος των κατοχών και κράτησε τη Ρεάλ χαμηλά.
Με αυτό το 62-52, η πρώτη μεγάλη έκπληξη της διοργάνωσης είχε ήδη γραφτεί: ένα από τα βαριά ονόματα της τετράδας έμενε εκτός τελικού, ενώ η Λιμόζ οδηγούσε το τουρνουά σε δικό της γήπεδο, δηλαδή σε παιχνίδι μισού γηπέδου και μικρών διαφορών.
Λιμόζ (Μάλκοβιτς): Μ. Γιανγκ 20, Ντακουρί 14, Φορτέ 9, Ρεντέν 6, Ζντοβτς 5, Μπιλμπά 4, Μπιτέρ 4, Μ’ Μπαϊά, Βερόβ
Ρεάλ (Λιουκ): Σαμπόνις 19, Μπιριούκοβ 10, Καργκόλ 8, Μπράουν 6, Α. Μαρτίν 5, Λάσα 2, Αντούνεθ 2, Σάντος
Ο άτυχος ημιτελικός του ΠΑΟΚ
Ο δεύτερος ημιτελικός ήταν εκείνος που πλήγωσε περισσότερο. Η Μπενετόν Τρεβίζο νίκησε τον ΠΑΟΚ 79-77. Η διαφορά των δύο πόντων ήταν αρκετή για να στείλει τους Ιταλούς στον τελικό και αρκετά μικρή ώστε να αφήσει πίσω της ένα βράδυ που κρίθηκε σε λίγες κατοχές.
Σε ένα Final Four που είχε έρθει για πρώτη φορά στην Αθήνα, η προοπτική ελληνικής παρουσίας στην τελευταία πράξη σταμάτησε εκεί.
Μπενετόν (Σκάνσι): Ρουσκόνι 23, Ιακοπίνι 17, Κούκοτς 15, Τιγκλ 9, Βιανίνι 7, Ραγκάτσι 5, Μιάν 3, Πελεκάνι, Σκαρόνε
ΠΑΟΚ (Ίβκοβιτς): Πρέλεβιτς 21, Λέβινγκστον 18, Μπάρλοου 14, Κόρφας 12, Φασούλας 9, Μπουντούρης 3, Φιλίππου, Μπαλογιάννης, Μαματζιόλας, Κουκλάκης
Μετά από αυτό το αποτέλεσμα, ο τελικός πήρε διαφορετική μορφή από εκείνη που θα περίμενε το γήπεδο λίγες ώρες νωρίτερα. Αντί για ελληνικό φινάλε, η διοργάνωση έβαζε απέναντι δύο ομάδες με διαφορετική αγωνιστική ταυτότητα. Η Μπενετόν είχε περισσότερες ατομικές λύσεις και ένα ξεκάθαρο αστέρι. Η Λιμόζ είχε ήδη αποδείξει απέναντι στη Ρεάλ ότι μπορούσε να μεταφέρει ένα μεγάλο ματς στο δικό της ρυθμό.
Ένας τελικός 114 πόντων
Στις 15 Απριλίου, πριν από τον τελικό, ο ΠΑΟΚ έκλεισε τη διοργάνωση με νίκη 76-70 απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης και πήρε την τρίτη θέση.
ΠΑΟΚ (Ίβκοβιτς): Μπάρλοου 20, Κόρφας 16, Πρέλεβιτς 15, Λέβινγκστον 11, Μπουντούρης 8, Φασούλας 4, Μαματζιόλας 2, Φιλίππου, Μπαλογιάννης, Κουκλάκης
Ρεαλ (Λιουκ): Μπιριούκοβ 16, Σαμπόνις 14, Μπράουν 12, Α.Μαρτίν 11,Σάντος 6, Λάσα 5, Καργκόλ 4, Αντούνεθ 2, Σίλβα, Ρομάι
Λίγο αργότερα, το παρκέ πέρασε στη Λιμόζ και τη Μπενετόν.
Ο τελικός έληξε 59-55 υπέρ της Λιμόζ. Ακόμη και για τα δεδομένα της εποχής, ήταν χαμηλό σκορ για αγώνα τίτλου σε αυτό το επίπεδο. Η Λιμόζ επέβαλε ξανά περιορισμένο τέμπο, επαφή, πειθαρχία και μικρό αριθμό καθαρών φάσεων. Η Μπενετόν βρήκε απέναντί της έναν αγώνα που δεν άνοιξε ποτέ όσο θα ήθελε.
Λιμόζ (Μάλκοβιτς): Ζντοβτς 9, Βερόβ 3, Μ. Γιανγκ 18, Μπιλμπά 15, Ρέντεν 6 (10ρ.), Ντακουρί 3 (4ρ.), Φορτέ 4, Μπιτέρ 1.
Μπενετόν (Σκάνσι): Μιάν 5, Τινγκλ 19, Κούκοτς 14, Βιανίνι 2, Ρουσκόνι 13, Γιακοπίνι 2, Πελακάνι, Σκαρόνε.
Η τελευταία βραδιά είχε και μια δεύτερη ιδιαιτερότητα. Ο Τόνι Κούκοτς αναδείχθηκε πολυτιμότερος παίκτης του Final Four παρότι η Μπενετόν έχασε στον τελικό. Η αντίφαση ήταν καθαρή: ο μεγαλύτερος ατομικός τίτλος της τελικής φάσης έμεινε στον ηττημένο, αλλά το κύπελλο πέρασε στη Λιμόζ. Η τελική κατάταξη κράτησε και τα δύο στοιχεία μαζί. Ο Κούκοτς έμεινε ως η πιο έντονη προσωπική μορφή της διοργάνωσης. Η Λιμόζ έμεινε ως η ομάδα που σήκωσε το τρόπαιο.
Το πρώτο F4 στην Ελλάδα
Η τελική φάση άφησε δύο καθαρά αποτυπώματα. Το πρώτο ήταν οργανωτικό και γεωγραφικό. Η Αθήνα μπήκε για πρώτη φορά στη λίστα των πόλεων που είχαν φιλοξενήσει Final Four της κορυφαίας ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης ανδρών. Το δεύτερο ήταν αγωνιστικό. Η Λιμόζ κατέκτησε τον μοναδικό της τίτλο σε κορυφαίο επίπεδο και έφερε το τρόπαιο στη Γαλλία.
Και το άστρο του Τόνι Κούκοτς, έλαμπε πιο έντονα από ποτέ…
