Όταν ο Γιαν Βάουτερς τηλεφώνησε στον Χενκ τεν Κάτε, η Ρέιντζερς απλώς αναζητούσε έναν καλό ποδοσφαιριστή που μπορούσε να πάρει δανεικό.
Ο σύλλογος περιόριζε τα έξοδά του, ο Μπάρι Φέργκιουσον είχε φύγει για την Μπλάκμπερν και ο Άλεξ ΜακΛίς χρειαζόταν ξανά έναν μέσο που να ζητά την μπάλα και να μπορεί να οργανώσει το παιχνίδι.
Στις συζητήσεις των δύο Ολλανδών εμφανίστηκε πρώτα ένα όνομα που είχε ήδη φτάσει στο σπίτι του ΜακΛίς από έναν απροσδόκητο δρόμο. Οι γιοι του προπονητή της Ρέιντζερς είχαν εντοπίσει στο Football Manager έναν νεαρό Αργεντινό της Μπαρτσελόνα και επέμεναν στον πατέρα τους ότι άξιζε να τον προσέξει.
Ήταν ο Λιονέλ Μέσι, ο οποίος τον Μάρτιο του 2004 έκανε ακόμη τα πρώτα του βήματα με τη δεύτερη ομάδα της Μπαρτσελόνα.
Η Ρέιντζερς ρώτησε αν θα μπορούσε να τον πάρει δανεικό. Η απάντηση που θυμόταν ο ΜακΛίς ήταν κατηγορηματική, με τον τεν Κάτε να εξηγεί στον Βάουτερς ότι ο Μέσι ήταν ακόμη πολύ νέος και πολύ μικρόσωμος για το σκωτσέζικο ποδόσφαιρο.
Η συζήτηση για τον Αργεντινό σταμάτησε εκεί, αλλά η επαφή με τη Βαρκελώνη δεν πήγε χαμένη, γιατί από την άλλη άκρη της γραμμής προέκυψε μια διαφορετική πρόταση.
Ο παίκτης που μπορούσε πραγματικά να γίνει διαθέσιμος ήταν ο Αντρές Ινιέστα!
Ο Ισπανός είχε ήδη εμφανιστεί στην πρώτη ομάδα, χωρίς όμως να έχει εξασφαλίσει σταθερή θέση. Στη σεζόν 2003-04 είχε παίξει 19 επίσημους αγώνες και συνολικά μόλις 878 λεπτά, αριθμοί που εξηγούν γιατί ένας προσωρινός δανεισμός μπορούσε τότε να συζητηθεί.
Ο ΜακΛίς χρειαζόταν ακριβώς το είδος του μέσου που του περιέγραφαν από την Μπαρτσελόνα και η Ρέιντζερς αποφάσισε να προχωρήσει την υπόθεση.
Για λίγες εβδομάδες ο δανεισμός ήταν πραγματική πιθανότητα
Η σκέψη να φύγει ο Ινιέστα από τη Βαρκελώνη δεν υπήρχε μόνο στις συνομιλίες με τη Ρέιντζερς.
Στις 19 Ιουλίου 2004, η AS έγραφε ότι στην ηγεσία της Μπαρτσελόνα θεωρούσαν πως ένας δανεισμός σε ομάδα όπου θα έπαιζε συστηματικά θα μπορούσε να βοηθήσει την εξέλιξή του. Η άφιξη του Ντέκο και του Λουντοβίκ Ζιλί είχε αυξήσει ακόμη περισσότερο τον ανταγωνισμό, ενώ Μαγιόρκα και Λεβάντε είχαν επίσης εκδηλώσει ενδιαφέρον για το νεαρό τότε μέσο.
Για τη Ρέιντζερς αυτό άνοιγε μια ευκαιρία που ταίριαζε στις ανάγκες της. Ο ΜακΛίς δεν μπορούσε να μπει σε πλειστηριασμό για έναν έτοιμο διεθνή μέσο, μπορούσε όμως να προσφέρει σε έναν ποδοσφαιριστή της Μασία κάτι που η Μπαρτσελόνα δεν ήταν βέβαιο ότι θα του έδινε: συνεχόμενα παιχνίδια σε πρώτη ομάδα.
Ο Βάουτερς συνέχισε τις επαφές με τον τεν Κάτε και από τη Βαρκελώνη το συζητούσαν.
Ο Ινιέστα ήταν αρκετά κοντά στην πόρτα της εξόδου. Την επομένη του δημοσιεύματος για πιθανό δανεισμό, η AS ανέφερε ότι το όνομα του είχε μπει ακόμη και στις συζητήσεις για την προσπάθεια απόκτησης του Σαμουέλ Ετό από τη Μαγιόρκα.
Δύο ημέρες νωρίτερα είχε ήδη γραφτεί ότι ο προπονητής της Μαγιόρκα, Μπενίτο Φλόρο, θα ήθελε τον νεαρό μέσο ως μέρος μιας πιθανής συμφωνίας.
Αυτό άρχισε να αλλάζει στην προετοιμασία.
Ο Ράικαρντ έβλεπε τον Ινιέστα καθημερινά και όσο περνούσαν οι εβδομάδες τόσο λιγότερο πρόθυμος γινόταν να τον παραχωρήσει. Οι αγωνιστικές ευκαιρίες που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να αναζητήσει αλλού άρχισαν να εμφανίζονται μπροστά του στην ίδια την Μπαρτσελόνα. Μέχρι τις 19 Αυγούστου, το θέμα είχε ουσιαστικά κλείσει και το μέλλον του Ινιέστα είχε αποφασιστεί και θα παρέμενε στον σύλλογο.
Ο Ινιέστα κέρδισε τον δανεισμό που δεν έγινε
Στις 25 Αυγούστου, στο Τρόπαιο Ζοάν Γκαμπέρ απέναντι στη Μίλαν, η Μπαρτσελόνα βρέθηκε πίσω στο σκορ από γκολ του Σερζίνιο. Ο Ζουλί ισοφάρισε και στο δεύτερο ημίχρονο ο Ινιέστα πέτυχε το 2-1, ολοκληρώνοντας την ανατροπή στην επίσημη παρουσίαση της ομάδας μπροστά στο κοινό του Καμπ Νόου. Ήταν η επιβεβαίωση μιας αλλαγής που είχε ήδη συντελεστεί μέσα στην προετοιμασία: ο νεαρός που τον Ιούλιο μπορούσε να δοθεί δανεικός έμπαινε στη σεζόν ως κανονικό μέλος των επιλογών του Ράικαρντ.
Ο Ινιέστα αγωνίστηκε σε 48 επίσημα παιχνίδια της Μπαρτσελόνα το 2004-05, υπερδιπλασιάζοντας τις συμμετοχές της προηγούμενης χρονιάς. Μπορεί να μην είχε γίνει ακόμη μόνιμος βασικός, όμως ο Ράικαρντ τον χρησιμοποιούσε συστηματικά και η ομάδα κατέκτησε το πρώτο της ισπανικό πρωτάθλημα μετά από έξι χρόνια.
Την ίδια περίοδο άνοιγε και η πόρτα της πρώτης ομάδας για τον Μέσι. Στις 16 Οκτωβρίου 2004, σε ηλικία 17 ετών, τριών μηνών και 22 ημερών, μπήκε στη θέση του Ντέκο στο εκτός έδρας παιχνίδι με την Εσπανιόλ και έκανε το επίσημο ντεμπούτο του. Η πιθανότητα που είχε διερευνήσει νωρίτερα η Ρέιντζερς απομακρυνόταν πλέον οριστικά, καθώς η Μπαρτσελόνα άρχιζε να εντάσσει τον Αργεντινό στο δικό της αγωνιστικό σχέδιο.
Μέσα σε λίγους μήνες, ο Μέσι και ο Ινιέστα είχαν πάψει να είναι δύο νεαροί για τους οποίους μπορούσε να ανοίξει συζήτηση δανεισμού. Ο πρώτος μπήκε στην πρώτη ομάδα και ο δεύτερος κέρδισε σταθερό χώρο στις επιλογές του Ράικαρντ, πριν εξελιχθούν και οι δύο σε κεντρικά πρόσωπα της πιο επιτυχημένης περιόδου στην ιστορία της Μπαρτσελόνα.
Το τι θα είχε συμβεί αν ένας από τους δύο είχε περάσει εκείνα τα χρόνια στη Γλασκώβη δεν μπορεί να απαντηθεί. Ένας δανεισμός θα άλλαζε τουλάχιστον τα πρώτα βήματα της διαδρομής τους, το περιβάλλον στο οποίο θα εξελίσσονταν και τον χρόνο στον οποίο θα επέστρεφαν για να διεκδικήσουν θέση στην Μπαρτσελόνα.
Μέχρι το τέλος του 2004, οι λόγοι που είχαν κάνει τη Ρέιντζερς να ενδιαφερθεί για τον Μέσι και τον Ινιέστα ήταν ήδη οι ίδιοι λόγοι που έκαναν την Μπαρτσελόνα να τους κρατήσει.
