Στην ανάπαυλα του τελικού, ο πίνακας στο PalaEUR έγραφε 31-29. Ο Ολυμπιακός είχε μπροστά του είκοσι λεπτά για να βγάλει από πάνω του δύο χαμένους ευρωπαϊκούς τελικούς. Η Μπαρτσελόνα έμενε κοντά, ο Τζόρτζεβιτς κρατούσε την μπάλα αρκετά για να χαλάει τον ρυθμό και κάθε κατοχή ήταν κρίσιμη.
Ο Ντούσαν Ίβκοβιτς είχε φτιάξει μια ομάδα που δεν ζούσε μόνο από την έμπνευση του Ρίβερς. Ναι, ο Ρίβερς ήταν ο πρώτος δημιουργός και ο παίκτης που άλλαζε τον ρυθμό του αγώνα. Πίσω του όμως υπήρχε μια σειρά από παίχτες που έκαναν το σύνολο πιο σκληρό από όσο έδειχνε στην πρώτη ματιά.
Ο Σιγάλας έδινε στον Ολυμπιακό ένα είδος άμυνας που δεν μετριέται εύκολα σε αριθμούς. Έπαιρνε τον παίκτη που έπρεπε να κουραστεί, έμπαινε στη γραμμή της πρώτης πάσας, έκοβε την άνεση του αντιπάλου. Ο Τόμιτς έδινε το μέτρο όταν η μπάλα έπρεπε να γυρίσει και εκτελούσε με χέρι αλφάδι. Ο Νάκιτς άνοιγε το γήπεδο, ο Παπανικολάου έφερνε επιμονή και θράσος, ο Μπακατσιάς έμπαινε για λεπτά που ήθελαν σκληράδα. Φασούλας και Τάρλατς ήταν τα βαριά κορμιά, η τελευταία γραμμή άμυνας που σκέπαζε το ερυθρόλευκο καλάθι.
Η ομάδα που έμαθε να ζει με βάρος
Η σεζόν είχε θόρυβο από την αρχή. Η εποχή του Γιάννη Ιωαννίδη είχε κλείσει και το ελληνικό πρωτάθλημα δεν άφηνε τον Ολυμπιακό να περπατήσει άνετα. Υπήρχαν ήττες εκτός προγράμματος, βραδιές με βαρύ σκορ, ταξίδια που έκοβαν τη φόρα. Αυτό όμως έδωσε στον Ίβκοβιτς υλικό για δουλειά. Η ομάδα δεν έπρεπε να παίζει πάντα όμορφα. Έπρεπε να βρίσκει τρόπο να μένει μέσα στο ματς μέχρι να έρθει η ώρα του Ρίβερς ή μια άμυνα του Σιγάλα.
Και στην Ευρώπη όμως η πορεία δεν ήταν ευθεία γραμμή. Η πρώτη φάση έφερε ήττες που δεν ταίριαζαν με εικόνα φαβορί. Μετά τον Ιανουάριο όμως άλλαξε η συμπεριφορά της ομάδας. Η άμυνα διορθώθηκε, τα κορμιά των ψηλών έκοβαν τις εύκολες διεισδύσεις και η μπάλα έφευγε πιο γρήγορα μετά το ριμπάουντ.
Ο Φασούλας και ο Τάρλατς έδιναν διαφορετικές λύσεις στην ίδια ανάγκη. Ο πρώτος κρατούσε χώρο με τα χέρια και την εμπειρία του. Ο δεύτερος έπαιζε με δύναμη πάνω στο ριμπάουντ και μπορούσε να τελειώσει φάσεις κοντά στο καλάθι.
Έτσι ο Ρίβερς είχε πίσω του μια ασφάλεια που του επέτρεπε να επιτεθεί νωρίς.
Η άνοιξη που έσφιξε την ομάδα
Το Κύπελλο ήρθε πριν από τη Ρώμη και άλλαξε τον αέρα του Ολυμπιακού.
Ο τελικός με τον Απόλλωνα Πάτρας κρίθηκε στο τέλος, με το τρίποντο του Δημήτρη Παπανικολάου να δίνει στον Ολυμπιακό τον πρώτο τίτλο της σεζόν. Αυτό το ματς είχε κάτι από την ιστορία που ακολούθησε. Δεν ήταν άνετο, δεν είχε περίπατο, δεν είχε μεγάλη απόσταση ποιότητας στο σκορ. Είχε όμως έναν παίκτη που πήρε το σουτ όταν έπρεπε και μια ομάδα έδειξε ότι γνωρίζει πώς να κερδίσει.
Πριν από τη Ρώμη, ο Ολυμπιακός έπρεπε να περάσει από έναν αντίπαλο που η νίκη απέναντι του είναι πάντα σημαντική.
Στα προημιτελικά της Ευρωλίγκας βρήκε τον Παναθηναϊκό, τον αιώνιο αντίπαλό του. Το 49-69 στο ΟΑΚΑ ήταν το πρώτο χτύπημα και μια επιβεβαίωση ότι κάτι σπουδαίο έρχεται.
Στο ΣΕΦ, το 65-57 σφράγισε την πρόκριση και έστειλε τον Ολυμπιακό στο Final Four με την αίσθηση ότι είχε αφήσει πίσω του ίσως το πιο μεγάλο εμπόδιο.
Ο θρίαμβος της Ρώμης
Στη Ρώμη, ο ημιτελικός με την Ολίμπια Λιουμπλιάνας ζήτησε πρώτα πνευμόνια. Η Ολίμπια είχε νεανικά πόδια και τον Μάρκο Μίλιτς ως απειλή στο ανοικτό γήπεδο. Ο Σιγάλας του χάλασε τη βραδιά, ο Ρίβερς βρήκε ρυθμό και ο Ολυμπιακός πέρασε στον τελικό χωρίς να χάσει την ψυχραιμία του.
Εκεί, απέναντι στην Μπαρτσελόνα, το ματς άνοιξε μετά την ανάπαυλα. Η μπάλα γύρισε πιο γρήγορα, η άμυνα έσπρωξε τους Καταλανούς σε πιο δύσκολες εκτελέσεις και ο Ρίβερς πήρε τις κατοχές που ξεχωρίζουν έναν σπουδαίο γκαρντ από έναν καλό σκόρερ.
Η Μπαρτσελόνα είχε ονόματα, εμπειρία και παίκτες που γνώριζαν τέτοια βράδια. Ο Τζόρτζεβιτς μπορούσε να παγώσει το ματς, ο Καρνισόβας να τιμωρήσει από μακριά, ο Χιμένεθ να βρει πόντους με κίνηση.
Ο Ολυμπιακός απάντησε με κάτι πιο σκληρό. Πίεσε την πρώτη πάσα, σταμάτησε τα εύκολα κοψίματα, πήγε στο ριμπάουντ σαν να ήταν κάθε μπάλα το ίδιο το τρόπαιο.
Το 73-58 έδωσε στο βράδυ μορφή.
Η φανέλα του Ρίβερς έγινε η εικόνα της Ρώμης, αλλά η ομάδα του Ίβκοβιτς δεν χωρά σε έναν παίκτη. Ήταν ο Σιγάλας που μεταμορφωνόταν σε Ράμπο, ο Τόμιτς που μάζευε τον ρυθμό, ο Τάρλατς και ο Φασούλας που έκλειναν τον χώρο, ο Παπανικολάου που είχε ήδη γράψει τη δική του στιγμή στο Κύπελλο.
Λίγες εβδομάδες μετά, οι τελικοί με την ΑΕΚ έφεραν το τρίτο τρόπαιο στην ίδια χρονιά.
Για τον Ολυμπιακό, εκείνη η χρονιά έμεινε σαν επιστροφή στο σπίτι μετά από μακρύ δρόμο: κουρασμένα σώματα, κόκκινη λαοθάλασσα, τρεις κούπες στα χέρια και η αίσθηση πως η αναμονή είχε πια τελειώσει.
