Στο 10-27, η O2 Arena είχε παγώσει. Η Ρεάλ είχε μπει στον τελικό με ορμή, με σουτ που έβρισκαν στόχο, με τον Ρούντι να χτυπά από νωρίς και τον Ολυμπιακό να μοιάζει για λίγα λεπτά σαν να παλεύει να σταθεί.
Στην εξέδρα, οι οπαδοί του κοιτούσαν τον πίνακα και ήξεραν πως αυτό το σκορ πονάει. Μα ήξεραν και κάτι άλλο. Είχαν ζήσει την Πόλη. Είχαν δει το 53-34 απέναντι στην ΤΣΣΚΑ. Είχαν δει τον Πρίντεζη να αφήνει την μπάλα στον αέρα και μια ολόκληρη ομάδα να περνάει στην ιστορία.
Το Λονδίνο, όμως, ζητούσε άλλη απάντηση. Το 2012 είχε τη λάμψη του απίθανου, τη νύχτα που γύρισε τα πάντα με ένα σουτ. Το 2013 έπρεπε να πείσει πως εκείνη η βραδιά δεν ήταν πυροτέχνημα.
Νέα αρχή, νέο βάρος
Ο Ολυμπιακός είχε αλλάξει προπονητή, είχε αλλάξει σεζόν, είχε αλλάξει βάρος. Ο Ντούσαν Ίβκοβιτς είχε αφήσει πίσω του μια ομάδα πρωταθλήτρια Ευρώπης και ο Γιώργος Μπαρτζώκας πήρε θέση σε έναν πάγκο όπου κάθε απόφαση θα μετριόταν δίπλα στην Πόλη. Κανείς δεν του χάριζε χρόνο. Κανείς δεν θα του έλεγε πως αρκεί η ανάμνηση.
Στο δρόμο προς το Final Four του Λονδίνου, η Εφές τον ζόρισε. Στο ΣΕΦ, ο Ολυμπιακός πήρε τα δύο πρώτα παιχνίδια, πρώτα με το 67-62 και μετά με το 71-53.
Στην Κωνσταντινούπολη, η σειρά γύρισε. Η Εφές πήρε δύο ματς, έφερε την πρόκριση σε πέμπτο παιχνίδι και ανάγκασε τον πρωταθλητή Ευρώπης να παίξει ξανά για την ζωή του. Ο Ολυμπιακός απάντησε όπως έπρεπε. Νίκησε 82-72, έκλεισε το εισιτήριο και πήγε στο Λονδίνο έχοντας ήδη περάσει από βραδιά που δοκιμάζει νεύρα, πόδια και χαρακτήρα.
Η τέλεια καταιγίδα του ημιτελικού
Στον ημιτελικό τον περίμενε η ΤΣΣΚΑ. Το όνομα μόνο του έφτανε για να φέρει πίσω την Πόλη.
Για τους Ρώσους ήταν ανοιχτός λογαριασμός. Για τον Ολυμπιακό ήταν η πρώτη μεγάλη απόδειξη του Λονδίνου.
Και εκεί η ομάδα του Μπαρτζώκα άφησε την ΤΣΣΚΑ στους 52 πόντους. Την κράτησε στους 8 στην τρίτη περίοδο. Της πήρε τα ριμπάουντ, της χάλασε τις θέσεις, της έκοψε την άνεση. Ο Χάινς, με 13 πόντους και 10 ριμπάουντ, έπαιζε σαν να μην υπάρχει εκατοστό στο παρκέ που να μην τον αφορά.
Ο τελικός του φόβου
Κι ύστερα ήρθε η Ρεάλ. Η πρώτη περίοδος ήταν χαστούκι. 10-27.
Δεκαεπτά πόντοι πίσω σε τελικό Ευρωλίγκας, απέναντι σε ομάδα με ταλέντο, ρυθμό και δίψα. Εκείνη τη στιγμή, το εύκολο θα ήταν να γραφτεί ακόμη μία ιστορία για ηρωισμό. Η αλήθεια είναι καλύτερη.
Ο Ολυμπιακός δούλεψε. Άλλαξε το τέμπο, έβαλε επαφή, κυνήγησε καλύτερες κατοχές, βρήκε παίκτες από τον πάγκο. Ο Σλούκας έδωσε καθαρό μυαλό, ο Κατσίβελης έβαλε πόδια στην άμυνα, ο Περπέρογλου άνοιξε δρόμους με τα σουτ του. Η δεύτερη περίοδος τελείωσε με το σκορ 37-41. Η Ρεάλ του είχε ρίξει την πρώτη καλή μπουνιά, αλλά ο Ολυμπιακός στεκόταν ακόμη όρθιος μπροστά της.
Στο ημίχρονο, ο Βασίλης Σπανούλης είχε μηδέν πόντους. Στο τρίτο δεκάλεπτο πήρε την μπάλα και φαινόταν σαν να είχε αποφασίσει ότι εκείνος θα κερδίσει την κούπα. Τα τρίποντά του ήρθαν σαν χτυπήματα στην καρδιά της Ρεάλ. Κάθε φορά που η μπάλα έφευγε από τα χέρια του, η κόκκινη εξέδρα σηκωνόταν πριν προλάβει να δει το διχτάκι. Ο Σπανούλης ξαναέβαλε φόβο στον αντίπαλο και έδωσε πίστη στους συμπαίχτες του.
Δίπλα του, ο Έισι Λο ήταν άξιος συμπαραστάτης. Είκοσι πόντοι, 31 PIR, δύναμη στις επαφές, μυαλό στις αποφάσεις, θάρρος όταν η κατοχή έκαιγε. Αν ο Σπανούλης έδωσε τη σπίθα, ο Λο κράτησε τη φωτιά αναμμένη. Πήγαινε προς το καλάθι σαν να είχε αποφασίσει ότι η Ρεάλ δεν θα βρει ξανά ησυχία. Πήρε φάουλ, έβαλε βολές, βρήκε τελειώματα, κράτησε την μπάλα όταν το ματς ζητούσε κάποιον που να μη φοβάται το βάρος του.
Η τέταρτη περίοδος της κυριαρχίας
Και τότε ήρθε η τέταρτη περίοδος. Το δεκάλεπτο που έκανε το Λονδίνο να ξεχωρίσει από την Πόλη. Ο Ολυμπιακός είχε βάλει 37 πόντους σε όλο το πρώτο ημίχρονο και στην τελευταία περίοδο έβαλε 39.
Τριάντα εννέα πόντοι σε τελικό Ευρωλίγκας, με την κούπα να παίζεται, με τη Ρεάλ ακόμη όρθια, με κάθε κατοχή να κρίνει τον αγώνα.
Η Ρεάλ σκόραρε, αλλά δεν προλάβαινε. Ο Ολυμπιακός απαντούσε. Ξανά και ξανά. Σπανούλης, Λο, Περπέρογλου, Χάινς, Πρίντεζης, όλοι στο ίδιο κύμα.
Εκεί φάνηκε και η δουλειά του Μπαρτζώκα: είχε κρατήσει την ομάδα του από το πρώτο χτύπημα, είχε βρει λύσεις από το βάθος του ρόστερ και είχε αφήσει τους μεγάλους παίκτες να πάρουν τον τελικό όταν ήρθε η ώρα τους.
Ο πρώτος Έλληνας προπονητής που σήκωσε την EuroLeague πήρε μια ομάδα φορτωμένη με τη μεγαλύτερη νύχτα της ζωής της και την έπεισε να γράψει μια δεύτερη όχι με αντιγραφή, αλλά με δική της κορυφή, με δικό της στυλ και τρόπο.
Το 100-88 ήταν απελευθέρωση. Ήταν ο Σπανούλης με 22 πόντους μετά το μηδέν του ημιχρόνου. Ήταν ο Λο με το βλέμμα του ανθρώπου που άντεξε όλο το βάρος. Ήταν ο Χάινς που είχε ανοίξει τον δρόμο από τον ημιτελικό. Ήταν ο Πρίντεζης, ο Παπανικολάου, ο Σλούκας, ο Περπέρογλου, ο Άντιτς, όλοι κομμάτια μιας ομάδας που είχε μάθει να νικά όταν η λογική αρχίζει να της γυρίζει την πλάτη.
Το Λονδίνο είναι η στιγμή που η Πόλη βρήκε συνέχεια. Το 2012 είπε στην Ευρώπη ότι ο Ολυμπιακός μπορεί να κάνει το απίθανο. Το 2013 είπε κάτι πιο τρομακτικό: ότι μπορεί να το ξανακάνει, με άλλον τρόπο, με άλλον προπονητή, με άλλον αντίπαλο.
Όταν η κόρνα βρήκε τον Ολυμπιακό στους 100 πόντους και τη Ρεάλ στους 88, η κούπα της Ευρωλίγκας έμενε ξανά στον Πειραιά. Και αυτή τη φορά, κανείς δεν μπορούσε να το πει τύχη.
